Bajki dla dzieci do czytaniaBajki o zwierzętach na farmieBajka o źrebaku na farmie - "Przygody źrebaka Bąbla"

Bajka o źrebaku na farmie – „Przygody źrebaka Bąbla”

Nowy dom Źrebaka Bąbla

Pewnego ciepłego wiosennego dnia Tęczowa Farma zatrzęsła się od podekscytowanego gwaru. Słońce leniwie odbijało się od błyszczących daszków stodół, a w powietrzu unosił się zapach świeżo ściętej trawy. Wszystko to zwiastowało jedno – przybycie nowego mieszkańca.

Na środku podwórka stał mały, kudłaty źrebak o imieniu Bąbel. Jego wielkie, niebieskie oczy błyszczały ciekawością i niepewnością, a małe kopytka grzęzły w miękkiej glebie. Wszystko było dla niego nowe i nieznane. Kiedy Bąbel przekroczył bramę farmy, wszystkie zwierzęta przywitały go z ciekawością.

– Witaj, Bąbelku! – zawołała uśmiechnięta kaczka Dziobasia, podskakując w stronę źrebaka. – Jestem Dziobasia!

– Cześć, Dziobasiu! – odparł Bąbel, próbując uśmiechnąć się tak szeroko, jak to tylko możliwe.

Ale mimo ciepłego powitania, Bąbel czuł się zagubiony. Wszystko wokół niego było takie duże i nieznane. Dopiero kiedy dołączył do nich mądry pies Pastuś, Bąbel poczuł się trochę bezpieczniej.

– Hej, mały. Nie martw się, wszystko będzie dobrze – powiedział Pastuś, położył łapę na ramieniu Bąbla i pokazał mu, gdzie będzie spał.

Z dnia na dzień Bąbel coraz bardziej zadomawiał się na farmie. Dzięki Dziobasi i Pastusiowi nauczył się, gdzie najlepiej jeść, pić i bawić się. Poznał też inne zwierzęta – krowy, owce, kury i wiele innych. Każde z nich przyjęło go bardzo ciepło.

Jednak Bąbel nie zapomniał o swojej rodzinnej stadninie. Często siedział na pagórku i patrzył w stronę lasu, za którym kiedyś mieszkał. Ale z każdym dniem tęsknota była coraz mniejsza. Znał już na pamięć każdy kąt Tęczowej Farmy, a Dziobasia i Pastuś stali się jego najlepszymi przyjaciółmi.

Pewnego dnia, kiedy słońce już chowało się za horyzontem, Bąbel, Dziobasia i Pastuś siedzieli na pagórku, patrząc na gwiaździste niebo. Bąbel poczuł, że jest szczęśliwy. Tęczowa Farma stała się jego prawdziwym domem.

– Sądzicie, że kiedyś będę tak duży i silny jak wy? – zapytał Bąbel, patrząc na Dziobasię i Pastusia.

– Napewno tak, Bąbelku – odpowiedziała Dziobasia, przytulając się do niego. – Jesteś już częścią naszej wielkiej Tęczowej Farmy!

Wtedy Bąbel poczuł, że jest na właściwym miejscu. Wiedział, że ma tu przyjaciół, którzy zawsze go wspierają. Z uśmiechem na pyszczku zasnął, marząc o jutrzejszym dniu pełnym przygód na Tęczowej Farmie.

Nauka i zabawa

Kolejne dni na Tęczowej Farmie były pełne nauki i zabawy dla Bąbla. Dziobasia pokazała mu, jak skutecznie szukać robaków, a Pastuś nauczył go, jak dbać o swoją sierść i grzywę. Bąbel najszybciej nauczył się biegania. Uwielbiał, gdy wiatr rozwiewał jego grzywę, a trawa łaskotała jego kopytka.

– Zobacz, Dziobasia, jak szybko biegnę! – wołał Bąbel, pędząc przez rozległe łąki.

– Doskonale ci idzie, Bąbelku! – Dziobasia odpowiedziała, patrząc na niego z podziwem.

Podczas jednego z tych biegów, Bąbel nie zauważył błotnistej kałuży i bezceremonialnie wpadł do niej. Błoto chlapnęło na wszystkie strony, a Bąbel utknął po brzuch w błocie.

– O nie, Bąbel! – zawołała przerażona Dziobasia. – Musimy cię stamtąd wyciągnąć!

Pastuś, pomimo tego, że z trudem powstrzymywał śmiech, zaraz podbiegł do Bąbla. Dziobasia, krzątając się wokół, szukała czegoś, czym mogliby pomóc źrebakowi.

– Trzymaj się, Bąbel – powiedział Pastuś, próbując go wyciągnąć. – Zaraz cię stamtąd wyciągniemy!

Po kilku próbach Bąblowi udało się wydostać z kałuży. Był cały brudny i mokry, ale miał też szeroki uśmiech na pyszczku.

– To była wielka przygoda! – zawołał Bąbel, patrząc na Pastusia i Dziobasię.

Dziobasia i Pastuś, choć początkowo byli przerażeni, teraz również śmiali się, patrząc na Bąbla. Wiedzieli, że ten dzień na długo zostanie w ich pamięci.

W nocy, kiedy Bąbel leżał w swoim kącie, myślał o całym dniu. Mimo, że wpadł do kałuży, był to jeden z najbardziej ekscytujących dni w jego życiu. Wiedział, że na Tęczowej Farmie czekają na niego jeszcze większe przygody.

– Dziobasia, Pastusiu, obiecajcie, że zawsze będziecie ze mną – powiedział Bąbel, zanim zasnął.

– Obiecujemy, Bąbelku – odpowiedzieli jego przyjaciele, patrząc na niego z miłością.

Bąbel zasnął z uśmiechem na pyszczku, marząc o kolejnym dniu pełnym zabawy i przygód na Tęczowej Farmie.

Bąbel bohaterem

Latem, kiedy słońce świeciło najjaśniej, a trawa na polach była najwyższa, Bąbel poczuł, że z miniaturowego źrebaka zmienił się w dorastającego konika. Jego grzywa zaczęła błyszczeć jak złoto, a kopyta były już tak mocne, jak nigdy dotąd. Bąbel czuł, że dorósł nie tylko na zewnątrz, ale także w środku.

Na Tęczowej Farmie życie toczyło się swoim rytmem. Co rano Bąbel witał słońce razem z Dziobasią i Pastusiem, a potem biegali na śniadanie. Każdy dzień był pełen zabaw i nowych przygód. Bąbel coraz lepiej znał farmę i jej mieszkańców, a oni go coraz bardziej lubili.

Ale pewnego wieczoru, kiedy niebo pokrywało się ciemnymi chmurami, a powietrze zaczęło pachnieć deszczem, Bąbel poczuł, że coś jest nie tak. Stado owiec, które zwykle pasło się na polu, zaczęło niespokojnie biegać na wszystkie strony.

– Co się dzieje, Pastusiu? – zapytał zaniepokojony Bąbel.

– To burza, Bąbelku – odparł Pastuś, patrząc w niebo. – Musimy zaprowadzić owce do stodoły, zanim zacznie padać.

Wtedy Bąbel poczuł, że to jest moment, kiedy musi pokazać, jak bardzo dorósł. Bez wahania ruszył przed siebie, pomagając Pastusiowi gromadzić owce. Mimo że burza zbliżała się coraz bardziej, a pioruny rysowały na niebie jasne smugi, Bąbel nie przestawał biegać.

– Idziemy, owieczki! – wołał, prowadząc je w stronę stodoły. – Nie boję się burzy!

Kiedy ostatnia owca znalazła się w bezpiecznym schronieniu, a pierwsze krople deszczu spadły na ziemię, Bąbel, Dziobasia i Pastuś odetchnęli z ulgą. Wszyscy byli bezpieczni. A burza, która początkowo wydawała się tak straszna, teraz była tylko dalekim echem.

– Zrobiłeś to, Bąbelku – powiedziała Dziobasia, szczęśliwie machając skrzydłami. – Jesteś naszym bohaterem!

Wtedy Bąbel zrozumiał, że nie jest już małym źrebakiem, ale dorosłym i odpowiedzialnym koniem. I choć burza nad Tęczową Farmą dawno już minęła, a zachmurzone niebo znowu stało się jasne i błękitne, Bąbel wiedział, że jego prawdziwa przygoda dopiero się zaczyna.

– Wiem, że mogę na ciebie polegać, Bąbelku – powiedział Pastuś, patrząc na młodego konia. – Jesteś prawdziwym przyjacielem.

Od tamtej pory, kiedy tylko na Tęczowej Farmie pojawiało się jakieś niebezpieczeństwo, Bąbel zawsze był gotowy do działania. Dzięki swojej odwadze i determinacji, stał się bohaterem nie tylko dla Dziobasi i Pastusia, ale dla wszystkich zwierząt na farmie.

Wieczorem, kiedy słońce już schowało się za horyzontem, a farmę otulała cicha cisza, Bąbel, Dziobasia i Pastuś siedzieli na swoim ulubionym pagórku. Patrzyli na niebo pełne gwiazd i słuchali, jak w oddali grała nocna symfonia. Bąbel wiedział, że jest szczęśliwy. Tęczowa Farma była jego domem, a przyjaciele – największym skarbem.

Najnowsze

Podobne artykuły

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Proszę wpisać swój komentarz!
Proszę podać swoje imię tutaj