Bajki dla dzieci do czytaniaBajki o zwierzętach na farmieBajka o baranie - "Baranek Benek i tajemnica zaginionej wełny"

Bajka o baranie – „Baranek Benek i tajemnica zaginionej wełny”

Zagadka w zagrodzie

W zaciszu malowniczej farmy, przyjacielsko otulonej ciepłym blaskiem wschodzącego słońca, wszystko wydawało się być jak zawsze. Kogut Kacper, znanym z porannych koncertów, już powitał nowy dzień swoim donośnym pianiem, a stara koza Gertruda przygotowywała się do kolejnej lekcji życia dla młodszych zwierząt.

Jednak ten poranek był inny. Baranek Benek, najmłodszy mieszkaniec zagrody, obudził się ze zdziwieniem i przerażeniem odkrywając, że jego piękna, puszysta wełna zniknęła w niewyjaśnionych okolicznościach. Zdezorientowany i zmarznięty postanowił poprosić o pomoc swoich przyjaciół.

– Kacprze! Gertrudo! – zawołał zaniepokojony Benek. – Nie wiem, co się stało, ale moja wełna zniknęła!

Kogut Kacper, który zawsze pierwszy witał wschód słońca, i mądra koza Gertruda przerwali swoje poranne czynności i wyrazili zdziwienie słysząc o tym niespodziewanym zdarzeniu.

– Co mówisz, Benku? – zapytał zdziwiony Kacper. – Jak to twoja wełna mogła zniknąć?

– To prawda – potwierdziła Gertruda, patrząc na gołego Beneka. – Musimy to zbadać. Nie jest to naturalne.

Na farmie zapanował niepokój. Wszystkie zwierzęta były zaniepokojone tą tajemniczą sytuacją. Nawet najstarsza kura na farmie, która widziała już wiele niezwykłych rzeczy, nie pamiętała takiego przypadku.

W tym czasie Benek, Kacper i Gertruda postanowili zbadać okolicę. Prześledzili całą zagrodę, szukając jakiejkolwiek wskazówki. Pytali zwierzęta, czy zauważyły coś niezwykłego, ale nikt nie mógł im pomóc.

– Musimy to sami rozwikłać – stwierdził zdecydowany Kacper. -Nie możemy po prostu patrzeć, jak nasz przyjaciel zamarza.

– Masz rację – odparła mądra Gertruda. – Powinniśmy podjąć wszystkie możliwe kroki, aby pomóc Benkowi.

W międzyczasie, zdezorientowany Benek nie mógł zrozumieć, co się stało. Czuł się przytłoczony sytuacją i troską o to, co mogłoby spotkać jego wełnę. Jednak mimo strachu, czuł się uspokojony dzięki wsparciu swoich przyjaciół Kacpra i Gertrudy.

Tymczasem, w najdalszym zakątku zagrody, gdzie ciężko było dostrzec cokolwiek w porannym świetle, Kacper dojrzał coś, co wydało mu się niezwykłe. Było to małe skupisko wełny, które wyglądało jakby pochodziło od Benka.

– Gertrudo, Benku! – zawołał Kacper. – Chodźcie tutaj! Wygląda na to, że znalazłem ślad!

Przyjaciele podbiegli do Kacpra i z zaciekawieniem przyjrzeli się znalezisku. Czy to mogło być wskazówką, która pomoże im rozwikłać zagadkę zaginionej wełny Benka? To pytanie wisiało w powietrzu, gdy sunął za nimi poranek pełen tajemnic i niepewności.

Śledztwo w pełnym słońcu

Z grupą przyjaciół zgromadzoną wokół, Kacper zdjął kępki wełny ze szpary w płocie. Benek dotknął jednej z nich, czując familiarne miękkość.

– To na pewno jest moja wełna – powiedział, patrząc na Kacpra i Gertrudę. – Ale jak ona tu trafiła?

– To jest dobre pytanie – odpowiedziała Gertruda, patrząc na skupisko wełny. – Wygląda na to, że musieliśmy przeoczyć coś ważnego.

W międzyczasie słońce stanęło wysoko na niebie, rozlewając swoje ciepłe promienie na farmę. Ale dla przyjaciół, zamiast przynieść ulgę, słońce wydawało się tylko podkreślać ich rosnące zmartwienie.

– Dlaczego ktoś chciałby zabrać twoją wełnę, Benku? – zastanawiał się Kacper, patrząc na zdezorientowanego baranka. – Czy to mogło być zrobione przez człowieka, czy może przez inne zwierzę?

Pomysł, że inne zwierzę mogło być za tym, sprawił, że Benek poczuł się jeszcze bardziej zaniepokojony. Ale z drugiej strony, nie mógł pojąć, dlaczego człowiek miałby zabrać jego wełnę.

W tym momencie Gertruda zauważyła coś ciekawego. Była to cienka ścieżka kępek wełny, które wydawały się prowadzić daleko poza zagrodę. Wskazała na nią, mówiąc swoim przyjaciołom.

– Spójrzcie, tam jest więcej wełny. Wygląda na to, że mamy do czynienia ze śladem – powiedziała, podnosząc swoje stare oczy ku Kacprowi i Benkowi.

– Czy myślisz, że powinniśmy podążać za tym śladem, Gertrudo? – zapytał niepewnie Benek.

– Myślę, że to jest nasze najlepsze posunięcie – odpowiedział Kacper, patrząc na ścieżkę. – Jeśli chcemy odnaleźć twoją wełnę, musimy podążać za każdą wskazówką.

Po tych słowach, Benek, Kacper i Gertruda wyruszyli za śladem, który prowadził ich daleko poza bezpieczne tereny zagrody, w nieznane. Choć czuli się niepewnie, wiedzieli, że muszą kontynuować, jeśli chcą rozwikłać tę zagadkę.

Ruszając za śladem, przyjaciele zastanawiali się, co mogło być powodem takiego zdarzenia. Benek czuł się zaniepokojony, ale wiedział, że nie jest sam. Kacper i Gertruda byli z nim, gotowi pomóc mu w tej trudnej sytuacji.

Podążając za ścieżką, zauważyli wiele kępek wełny rozsianych tu i tam, niektóre zaklinowane w krzakach, inne porzucone na środku pola. Ale nic nie wydawało się wskazywać na przyczynę tego dziwnego zjawiska.

Kiedy słońce zaczęło zachodzić, przyjaciele zorientowali się, że muszą zrobić coś więcej, jeśli chcą rozwikłać tę zagadkę. Czy powinni kontynuować poszukiwania? Czy powinni wrócić do zagrody i prosić o pomoc innych? Czy może powinni spróbować znaleźć pomoc poza farmą?

Te pytania krążyły w ich głowach, gdy słońce powoli zstępowało za horyzont, a oni nadal podążali za śladem wełny, z nadzieją na rozwikłanie tajemnicy.

Przygoda poza zagrodą

Wreszcie nadszedł moment przekroczenia granic zagrody. Baranek Benek, Kacper i Gertruda stanęli przed otworem w płocie. Baranek z niepokojem spojrzał na swoich przyjaciół.

– Czy jesteście pewni, że chcecie iść ze mną? To może być niebezpieczne. – powiedział Benek.

– Oczywiście, że tak. Jesteśmy przyjaciółmi, Benku. Pomożemy Ci odzyskać Twoją wełnę. – odparł Kacper.

Weszli więc przez otwór w płocie i znaleźli się w lesie. Tymczasem w gęstwinie lasu krył się zając Filip. Kiedy zobaczył trójkę przyjaciół, podbiegł do nich na skakająco.

– Witajcie na moim terenie! – powiedział zając. – Jesteście z farmy, prawda? Widziałem, jak pewien jegomość z chatki tkacza zbierał waszą wełnę.

Na te słowa Benek, Kacper i Gertruda zaniemówili z zdziwienia.

– Jak to? Czy możesz nas tam zaprowadzić, Filipie? – poprosiła Gertruda.

Filip zgodził się i pokazał im drogę do chatki tkacza. Kiedy dotarli na miejsce, zobaczyli, jak tkacz siedzi przy krosnach i tka kocyk.

– Witajcie, goście! – powitał ich tkacz. – Jak mogę wam pomóc?

– Przyszliśmy po moją wełnę. – odparł Benek.

Tkacz spojrzał na gołego baranka i uśmiechnął się.

– Ach, to ty jesteś właścicielem tej pięknej wełny. Wykorzystałem ją do tworzenia ciepłych koców dla zwierząt leśnych.

Na te słowa Benek poczuł, jak jego serce bije mocniej.

– Czyli moja wełna pomaga innym? – spytał zaskoczony.

– Tak, dzięki tobie wiele zwierząt przetrwało zimę. – odpowiedział tkacz.

Po tych słowach Benek poczuł, że nie jest mu tak zimno. Wiedział, że stracił coś ważnego, ale zyskał coś jeszcze ważniejszego – wiedzę, że mógł pomóc innym. Zdecydował więc, że co roku będzie oddawał trochę swojej wełny tkaczowi.

– Dziękuję, że pokazałeś mi, jak ważne jest dzielenie się z innymi. – powiedział Benek.

Zając Filip, Kacper i Gertruda byli dumni ze swojego przyjaciela. Wiedzieli, że pomimo strachu i niepewności, Benek stał się dzięki tej przygodzie silniejszy.

Kiedy wrócili na farmę, wszystkie zwierzęta przyjęły ich z radością. Benek opowiedział im o swojej przygodzie i podzielił się z nimi swoim nowym postanowieniem. Od tamtej pory każdego roku, kiedy Benek zrzucali swoją wełnę, oddawał ją tkaczowi, aby ten mógł zrobić z niej ciepłe koce dla zwierząt leśnych. A wszystko to dzięki przyjaźni, odwadze i wielkoduszności małego baranka o imieniu Benek.

Najnowsze

Podobne artykuły

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Proszę wpisać swój komentarz!
Proszę podać swoje imię tutaj